Խոշոր մշակութային փառատոնները կարող են ոչ միայն զբոսաշրջիկներ ներգրավել, այլև դառնալ երկարաժամկետ վերածննդի գործիք ապաբնակեցվող տարածաշրջանների համար, բայց միայն այն պայմանով, որ հաշվի առնեն տեղական համայնքների հնարավորություններն ու սահմանները։ Այս եզրակացությանն է եկել Հիրոսիմայի համալսարանի մի հետազոտող՝ 10 տարի ուսումնասիրելով հայտնի Setouchi Triennale արտ-բիենալեն։
Հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են Journal of Marine and Island Cultures ամսագրում։
Փառատոնն անցկացվում է երեք տարին մեկ՝ Ներքին Ճապոնական ծովի 12 կղզիներում և մի քանի առափնյա տարածքներում՝ գրեթե 3 000 կղզի ունեցող տարածաշրջանում, որոնցից շատերը բախվում են բնակչության ծերացմանն ու բնակիչների արտահոսքին։ Միջոցառման ընթացքում այստեղ են ժամանում միլիոնավոր զբոսաշրջիկներ, ինչը հզոր խթան է տալիս տեղի տնտեսությանը, սակայն փառատոնի ավարտից հետո այցելուների հոսքը կտրուկ նվազում է։
Հիրոսիմայի համալսարանի հետազոտող Մեն Ցյույը հարցումների և բնակիչների ու փոքր բիզնեսի սեփականատերերի հետ հարցազրույցների միջոցով ուսումնասիրել է Setouchi Triennale-ի երեք փառատոնների ազդեցությունը հինգ կղզիների՝ Նաոսիմայի, Տեսիմայի, Ինուգիմայի, Օգիձիմայի և Մեգիձիմայի վրա։
Հետազոտությունը ցույց է տվել, որ կարճաժամկետ զբոսաշրջային աճը ինքնին չի կարող ապահովել կայուն զարգացում։ Երկարաժամկետ ազդեցության համար անհրաժեշտ է, որ փառատոնները սերտորեն կապված լինեն տեղի բնակիչների հետ, աջակցեն ձեռներեցությանը և հաշվի առնեն փոքր կղզեհամայնքների սահմանափակ ռեսուրսները։
Գիտնականների կարծիքով՝ հաջող մոդելը պետք է կառուցվի ոչ միայն միլիոնավոր զբոսաշրջիկների ներգրավման, այլև տարածաշրջանների հետ «փափուկ» փոխգործակցության շուրջ՝ սոցիալական կայունության, մշակութային ինքնության և տեղացիների կյանքի որակի պահպանմամբ։
«Գյուղական վայրերում արվեստի փառատոնները կարող են ստեղծել ժամանակավոր էներգիա, սակայն իրական վերածնունդը պահանջում է անցում պարզապես տնտեսական օգուտից մի մոդելի, որը հաշվի կառնի հենց համայնքների շահերը», — նշել է Մեն Ցյույը։
Source: https://news.am/hy/news/1052890