Հայրենասիրության նկատմամբ վերաբերմունքը յուրաքանչյուր երկրում կախված է պատմությունից, մշակույթից և քաղաքական իրավիճակից։ POLITICO-ի միջազգային հարցումը, որն անցկացվել է Public First հետազոտական ընկերության հետ համատեղ, ցույց է տվել, որ ԱՄՆ-ի, Մեծ Բրիտանիայի, Իսպանիայի, Կանադայի, Ֆրանսիայի և Գերմանիայի բնակիչների մեծ մասը հպարտանում է իր երկրով, սակայն այդ հպարտության պատճառները զգալիորեն տարբերվում են։
ԱՄՆ-ում հայրենասիրության գլխավոր խորհրդանիշը շարունակում է մնալ ազգային դրոշը։ Ամերիկացիների 51%-ը հայտարարել է, որ տանը ունի երկրի դրոշը․ սա հետազոտության բոլոր մասնակիցների շրջանում ամենաբարձր ցուցանիշն է։ Համեմատության համար՝ Ֆրանսիայում այդպես է պատասխանել հարցվածների 27%-ը, իսկ Մեծ Բրիտանիայում՝ 22%-ը։ Միևնույն ժամանակ, ամերիկյան դրոշը դարձել է նկատելի քաղաքական խորհրդանիշ․ Դոնալդ Թրամփի կողմնակիցների շրջանում այն ունի ավելի քան 70%-ը, մինչդեռ Քամալա Հարիսի ընտրողների շրջանում՝ 44%-ը։
Գերմանիան ուսումնասիրված երկրների շարքում բացառություն է դարձել նացիզմի պատմական ժառանգության պատճառով։ Միայն գերմանացիների 24%-ն է կարծում, որ երկիրը պետք է հպարտանա իր անցյալով, մինչդեռ 53%-ը չեզոք դիրքորոշում ունի։ Ընդ որում, հարցվածների 61%-ը կարծում է, որ Գերմանիան արդեն բավարար չափով ընդունել է անցյալի հանցագործությունների համար պատասխանատվությունը։
Կանադայում բնակիչները ցուցաբերում են իրենց երկրի և իշխանությունների նկատմամբ ավելի դրական վերաբերմունք։ Կանադացիների միայն 22%-ն է քաղաքական առաջնորդներին համարում երկրի համար ամոթի պատճառ․ սա վեց պետությունների մեջ ամենացածր ցուցանիշն է։ Վերլուծաբանները կառավարության աջակցության աճը կապում են Դոնալդ Թրամփի օրոք ԱՄՆ քաղաքականությանը հակազդելու և Կանադայի՝ սեփական անկախությունն ընդգծելու ձգտման հետ։
Եվրոպական երկրների շրջանում ազգային հպարտության ամենաբարձր մակարդակը գրանցվել է Իսպանիայում։ Իսպանացիների 76%-ը հայտարարել է, որ հպարտանում է իր ազգային պատկանելությամբ։ Համեմատության համար՝ Ֆրանսիայում այդ ցուցանիշը կազմել է 71%, Մեծ Բրիտանիայում՝ 68%, իսկ Գերմանիայում՝ 60%։ Միևնույն ժամանակ, իսպանական հասարակությունը շարունակում է բախվել Ֆրանսիսկո Ֆրանկոյի բռնապետության ժառանգության և տարածաշրջանային անջատողական շարժումների շուրջ քաղաքական վեճերին։
Ֆրանսիայում հայրենասիրությունը սերտորեն կապված է պետական խորհրդանիշների հետ։ Երկրի բնակիչների 57%-ը կարծում է, որ դպրոցականները պետք է կատարեն ազգային օրհներգը՝ «Մարսելյեզը»։ Այս գաղափարին աջակցում են տարբեր քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչներ, թեև այն առավել տարածված է աջ կուսակցությունների կողմնակիցների շրջանում։
Մեծ Բրիտանիայում Brexit-ից հետո ազգային ինքնության նկատմամբ վերաբերմունքը մնում է երկիմաստ։ Բրիտանացիների 46%-ը կարծում է, որ այսօր չի կարելի բացահայտ խոսել սեփական երկրի հանդեպ հպարտության մասին՝ առանց քննադատության բախվելու վտանգի։ Միևնույն ժամանակ, երկրում հայրենասիրական տրամադրությունների մակարդակը մնում է եվրոպական մյուս պետությունների ցուցանիշներին մոտ։
Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ հայրենասիրությունը միասնական սահմանում չունի․ որոշ երկրներում այն կապված է խորհրդանիշների և ավանդույթների հետ, մյուսներում՝ պատմական հիշողության, քաղաքական անկախության կամ պետության ձեռքբերումների։ Ազգայնական շարժումների աճի ֆոնին այն հարցը, թե ով և ինչպես է սահմանում «հայրենասիրություն» հասկացությունը, դառնում է քաղաքական քննարկումների կարևոր մաս։
Source: https://news.am/hy/news/1049361