Եվրոպայում բնակարան ունենալը նշանակում է հարկեր վճարել գրեթե ամեն քայլափոխի՝ գնելիս, վարձակալության տալիս և վաճառելիս։
Նրանց համար, ովքեր բնակարան են գնում վարձակալության հանձնելու նպատակով, հենց վարձակալությունից ստացված եկամտահարկն է ամենաուժեղն ազդում վերջնական եկամտաբերության վրա, և հենց այստեղ են երկրների միջև տարբերությունները հասնում առավելագույնի։
Global Property Guide-ը մոդելավորում է, թե որքան կվճարի ոչ ռեզիդենտ սեփականատերը ամսական վարձավճարի երեք մակարդակի դեպքում՝ 1500 եվրո, 6հազար եվրո և 12 հազար եվրո, հաղորդում է Euronews-ը։
Ամսական 1500 եվրո հարաբերականորեն համեստ վարձավճարի դեպքում ամենախիստը Դանիան է. այս երկիրը հարկում է 42,11% հենց առաջին իսկ եվրոյից, որին հաջորդում են Նիդերլանդները՝ 36%-ով, և Ֆինլանդիան՝ 30%-ով։ Սանդղակի մյուս ծայրում Կիպրոսը սկսում է զրոյական դրույքաչափից, իսկ Լյուքսեմբուրգը սահմանափակվում է խորհրդանշական 2,94%-ով։
Եթե բարձրացնենք վարձավճարի չափը, ուժերի դասավորությունը փոխվում է։
Ամսական 12 հազար եվրոյի դեպքում առաջատարն է Բելգիան՝ 47,27% ազդեցիկ դրույքաչափով, որին հաջորդում է Դանիան՝ 43,22%-ով, իսկ Գերմանիան և Հունաստանը կիսում են երրորդ հորիզոնականը՝ 41-ական տոկոսով։
Մի շարք երկրներում դրույքաչափը գրեթե չի փոխվում. Իտալիան նշաձողը պահում է 21%-ի մակարդակում, Պորտուգալիան՝ 28%-ի, իսկ Նիդերլանդները՝ 36%-ի՝ անկախ եկամտի չափից։ Դա կարող է լինել ինչպես շահավետ, այնպես էլ հարկային բեռ, ամեն ինչ կախված է վարձավճարի չափից։
Այն երկրները, որտեղ հարկային բեռն ամենակտրուկն է աճում, որպես կանոն, նրանք են, որոնք վարձակալությունից ստացված եկամուտը ներառում են ընդհանուր եկամտահարկի սանդղակի մեջ։ Ավստրիան լավ օրինակ է։
Ավստրիայում նման եկամուտը հարկվում է նույն պրոգրեսիվ սանդղակով, ինչ աշխատավարձը՝ 13 հազար 308 եվրոյից ցածր եկամտի դեպքում 0%-ից մինչև 55%՝ 1 միլիոն եվրոն գերազանցող գումարների համար։ Նման դեպքերում անշարժ գույքի հարկը, որն իրականում խայթում է, գործնականում եկամտահարկ է՝ այլ անվան տակ։
Հենց գնման ժամանակ գանձվող հարկն է, որ Բելգիային կրկին դուրս է բերում առաջատար դիրքեր։
Գնորդներն այնտեղ կարող են բախվել օբյեկտի գնի մինչև 12,5%-ի հասնող դրույքաչափի, ինչը փոքր-ինչ բարձր է Մեծ Բրիտանիայի առավելագույն դրույքաչափից (12%), Նիդերլանդների 10,4%-ից և Լյուքսեմբուրգի 10%-ից։
Բելգիայում այդ տուրքի չափը կախված է տարածաշրջանից, այնպես որ շատ բան որոշում է ձեր փոստային ինդեքսը։
Եթե Բրյուսելում կամ Վալոնիայում 500 հազար եվրոյով տուն գնեք՝ չունենալով ոչ մի արտոնության իրավունք, ստիպված կլինեք վճարել ամբողջ 12,5%-ը՝ 62 հազար 500 եվրոյի հարկային հաշիվ արդեն իսկ գործարքի օրը։
Նրանց համար, ովքեր բնակարան են գնում սեփական բնակության համար, պատկերը փոքր-ինչ ավելի բարվոք է։ Բրյուսելը համապատասխան կատեգորիայի գնորդների համար հարկից ազատում է արժեքի առաջին 200 հազար եվրոն՝ 500 հազար եվրոյ արժողությամբ տան վճարը նվազեցնելով մինչև 37 հազար 500 եվրո։
Վալոնիան սահմանում է 3% արտոնյալ դրույքաչափ որոշակի գնորդների համար՝ հարկը նվազեցնելով մոտավորապես մինչև 15 հազար եվրո։ Վալոնիայում պետական կառուցապատողից համապատասխան սոցիալական բնակարան գնողներն ընդհանրապես չեն վճարում գրանցման տուրք, իսկ Ֆլանդրիան կիրառում է իր սեփական դրույքաչափերն ու արտոնությունները։
Հակառակ բևեռում են Էստոնիան և Չեխիան. նրանք ընդհանրապես սեփականության իրավունքի փոխանցման հարկ չեն գանձում։
Լիտվայում բնակարանի ձեռքբերումն արժենում է գնի մոտ 0,4%-ը՝ մոտ 2 հազար եվրո 500 հազար եվրո արժողությամբ օբյեկտի համար, այսինքն՝ այն տասնյակ հազարավորների մի չնչին մասը, որոնք կարող են վճարել գնորդները Բելգիայում։
Source: https://news.am/hy/news/1049781